Η επιλεκτική “αντιρατσιστική” ευαισθησία ξαναχτυπά: Παρέμβαση εισαγγελέα ζητάνε για την κατάληψη στον Βοτανικό

Η επιλεκτική αντιμετώπιση των “ρατσιστικών φαινομένων” από το κράτος, την κυβέρνηση και άλλους θεσμικούς φορείς, πραγματικά κάνει θραύση. Την ώρα που ακροαριστερές συμμορίες εγκληματούν σε καθημερινή βάση, προχωρούν σε παράνομες αντισυγκεντρώσεις και περιύβριση νεκρών, ενώ καταλαμβάνουν εξίσου παράνομα εγκαταλελειμμένα σπίτια, μετατρέποντάς τα σε άντρα παραβατικότητας και ορμητήρια για εγκληματικές δράσεις, κάποιοι όχι μόνο σφυρίζουν αδιάφορα, αλλά έχουν ξεκάθαρη διάθεση ποινικοποίησης μόνο των ενεργειών που προέρχονται από τον πατριωτικό χώρο, ακόμη κι αν δεν υφίσταται κάτι το παράνομο στην δράση αυτή.

 

 

Έτσι, λοιπόν, ο περιβόητος “δικαιωματάκιας” (σύμφωνα με τον χαρακτηρισμό που του απέδωσε ο δημοσιογράφος Μ. Κοττάκης) Κωστής Παπαϊωάννου, έχοντας την θεσμική ιδιότητα του γενικού γραμματέα Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, φαίνεται ότι θορυβήθηκε με την κατάληψη του χώρου στον Βοτανικό από Έλληνες Πατριώτες, οι οποίοι αντιδρούν στην κατασκευή τζαμιού και έσπευσε να εκδηλώσει την ανησυχία του στέλνοντας έγγραφο στα συναρμόδια για την ανέγερση του τεμένους υπουργεία, στον Δήμο Αθηναίων, στον οποίο ανήκει ο συγκεκριμένος χώρος, αλλά και στον αρμόδιο εισαγγελέα για την διερεύνηση ποινικών αδικημάτων.

Μάλιστα, με δήλωσή του στην “Εφημερίδα των Συντακτώνυποστηρίζει ότι “η δράση στον συγκεκριμένο χώρο ατόμων που -όπως καταγγέλλεται- αποκαλούν την κατάληψή τους “hot spot για Έλληνες”, φορούν στρατιωτικές στολές και ελέγχουν ποιος μπαίνει στον χώρο αποσκοπεί στη ματαίωση της ανέγερσης του τεμένους. Η παρεμπόδιση της κατασκευής του τεμένους με τέτοιες τακτικές υπονομεύει τόσο τα ανθρώπινα δικαιώματα όσο και τη νομιμότητα στη χώρα. Η ανέγερση του τεμένους αποτελεί διεθνή δέσμευση της χώρας και είναι πλέον νόμος του κράτους. Η δραστηριότητα αυτή, που έχει σαφή ακροδεξιά χαρακτηριστικά, αναβιώνει και τακτικές έντασης του παρελθόντος (αιμοδοσίες και συσσίτια μόνο για Έλληνες ή οργανωμένες ομάδες “αγανακτισμένων κατοίκων” με βίαιες και ρατσιστικές πρακτικές). Ταυτόχρονα, αποτελεί σαφή απειλή για την κοινωνική συνοχή και ειρήνη αλλά και τη δημόσια ασφάλεια”.

Για τις καταλήψεις σπιτιών από “αντιεξουσιαστές” στα Εξάρχεια και άλλες περιοχές της Αθήνας ο Παπαϊωάννου δεν έχει να πει τίποτε; Για το περιβόητο παρακρατικό στέκι στον Άγιο Παντελεήμονα, το οποίο τρομοκρατεί τους κατοίκους της περιοχής με τις “αντιφασιστικές περιπολίες”, οι οποίες καταλήγουν σε ξυλοδαρμό Ελλήνων, γιατί δεν καλεί τον αρμόδιο εισαγγελέα να παρέμβει; Για τις παράνομες αντισυγκεντρώσεις των “αντιφασιστών”, στις οποίες οι προτροπές για δολοφονίες όλων όσων θεωρούν ως “φασίστες” είναι ξεκάθαρες γιατί δεν ευαισθητοποιείται;

Μόλις χθες, κάποιοι αλήτες, ανήμερα της επετείου δολοφονίας των Συναγωνιστών μας Γιώργου Φουντούλη και Μανώλη Καπελώνη, φρόντισαν μέσα στα δικαστήρια να προχωρήσουν σε προσβολή της μνήμης τους με τα εμετικά συνθήματα που φώναζαν. Για τους ψυχανώμαλους αυτούς γιατί δεν διετάχθη η άμεση σύλληψή τους για περιύβριση νεκρών; Είναι προκλητικά επιλεκτικό να μιλά για “σαφή απειλή για την κοινωνική συνοχή και ειρήνη αλλά και τη δημόσια ασφάλεια” και ταυτόχρονα αυτοί οι σεσημασμένοι παρακρατικοί να μένουν ανενόχλητοι και ατιμώρητοι στις ανήθικες και παράνομες ενέργειές τους. Είναι, άραγε, τόσο απασχολημένος με την δίωξη κάθε τι του πατριωτικού σ’ αυτήν την Χώρα ώστε να μην βλέπει τις ανακοινώσεις απίστευτα πορωμένου μίσους που βγάζουν οι παρακρατικές αυτές ομαδούλες;

Τα συνθήματα “Ελλάδα Σκάσε”, “Η Ελλάδα πρέπει να πεθάνει για να ζήσουμε εμείς”, “ο Μελιγαλάς ήταν μια καλή αρχή” και άλλα παρόμοια συνθήματα φυλετικού μίσους (κατά των Ελλήνων) καθώς και ταξικού (για κάθε μη “αριστερό”), τα οποία υπογράφονται από συγκεκριμένες “οργανώσεις” και συλλογικότητες δεν τον έχουν απασχολήσει μέχρι στιγμής. Και γιατί να τον απασχολήσουν, άραγε; Όπως ο ίδιος έχει υποστηρίξει στο παρελθόν η μισαλλοδοξία, η μνησικακία και ο ρατσισμός έχουν ως αποκλειστικό περιεχόμενο την ισλαμοφοβία, τον αντισημιτισμό, την Αριστερά και τους… διανοούμενους! Όλοι οι άλλοι, προφανώς, μπορούν να είναι έρμαια των παρακρατικών τραμπούκων της “ταξικής πάλης”. Από υβρεολόγιο και ξυλοδαρμό μέχρι και δολοφονίες, οι “αντιφασίστες” προστατεύονται ως το βαθύ χέρι ενός ανθελληνικού παρακράτους, το οποίο τους χρησιμοποιεί για τους βρώμικους σκοπούς του.


 

ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΑΣΤΟΡΑΣ