Αυγενάκης 3

Η περίπτωση του ατέλειωτου και αμαρτωλού δρόμου της Μεσαράς συνδέθηκε το τελευταίο διάστημα με μια κλασική υπόθεση «πολιτικής υποκρισίας» (μπορείτε να αφαιρέσετε και τα εισαγωγικά). Ο βουλευτής Ηρακλείου της ΝΔ, Λευτέρης Αυγενάκης, είναι εκείνος που με περίσσια υποκρισία προσπαθούσε, μήνες τώρα, να «βγει κι από πάνω», για ένα έργο που αποδείχτηκε ότι ήταν μνημείο όχι μόνο καθυστερήσεων αλλά και περίεργων παρασκηνιακών κινήσεων του συστήματος που υπηρετεί.

 

Το έργο τελειωμό δεν είχε σχεδόν επί μια δεκαετία, αλλά ο γαλάζιος βουλευτής ζητούσε μετ’ επιτάσεως τα «ρέστα» από τον σημερινό υπουργό και την κυβέρνηση, σχεδόν από τις πρώτες ημέρες που ανέλαβαν την ευθύνη. Με τη γνωστή αμετροέπεια, ακόμα και λίγες ημέρες πριν, ο τοπικός βουλευτής προσπαθούσε να φορτώσει στη σημερινή πολιτική ηγεσία τις αμαρτίες από ολόκληρη την προηγούμενη (περίπου) δεκαετία της κατασκευής αλλά και ακόμα περισσότερων χρόνων που το έργο απασχολούσε την τοπική κοινωνία, με τις υποσχέσεις των παραγόντων αυτού του συστήματος, του δικού του. Είναι χαρακτηριστικό ότι μόλις πριν από λίγες ημέρες, στις 29 Φεβρουαρίου, αποκαλούσε στη βουλή τον υπουργό Υποδομών «ψεύτη και επικίνδυνο», επειδή εκείνος έλεγε ότι είναι έτοιμη η οριστική λύση για το δρόμο! Άλλοτε τον αποκάλεσε κι «ανίκανο».

Και δεν είναι η μόνη περίπτωση που ο συγκεκριμένος πολιτευόμενος της ΝΔ επιχειρεί να κάνει το άσπρο μαύρο, από τα θέματα της διαπλοκής και του γαλαζοπράσινου κομματικού κράτους, μέχρι αυτό των έργων ή της ανάπτυξης. Χαρακτηριστική περίπτωση πρωταγωνιστή – έστω και περιφερειακού- του συστήματος που κατέστρεψε την Ελλάδα και προσπαθεί να διασωθεί ή να επιβιώσει…
Προσωπικά δεν με ενδιαφέρει το αν τσακώνεται ο Αυγενάκης με τον Σπίρτζη για τα προσωπικά τους, αν έχουν. Αλλά με θυμώνει το γεγονός ότι τα κατάλοιπα ενός σκοτεινού παρελθόντος προσπαθούν, υποκρινόμενοι, να παραπλανήσουν ακόμα και τώρα έναν ολόκληρο λαό. Να κάνουν το άσπρο μαύρο. Οι εκπρόσωποι του συστήματος της διαπλοκής να κατηγορήσουν άλλους για τη διαπλοκή. Του συστήματος της αδιαφάνειας να φορτώσουν αλλού τις αμαρτίες του. Οι τύραννοι να «ενημερώσουν» τώρα τους τυραννισμένους ότι είναι «συμπαραστάτες τους».
Και είναι κυρίως ενοχλητικό όταν θεωρούν ότι οι υπόλοιποι, αυτό που αποκαλούν «κοινό» είναι ηλίθιοι και ως τέτοιοι, όλα θα τα ξεχάσουν και θα τα βάλουν με τους άλλους.
(Ναι, ενοχλεί κι ότι κάποιοι κρυπτόμενοι πίσω από βουλευτικά προνόμια μπορεί να υβρίζουν, χωρίς να κινδυνεύουν ούτε να ελεγχθούν από κάποιον…)
Ψεύτης λοιπόν κι επικίνδυνος, ε; Ή σε κίνδυνο όλο το σκοτάδι στο οποίο τύλιξαν κάποιοι τη χώρα…

Candiot