Έτοιμο το “σύμφωνο συμβίωσης” μεταξύ Σύριζα και ψευτοδεξιάς

Η ΝΔ επανήλθε με τον πιο επίσημο τρόπο στην φιλολογία του «μεσαίου χώρου», αφήνοντας στην άκρη τις οποιεσδήποτε θεωρίες και φληναφήματα περί «λαϊκής πατριωτικής δεξιάς» που απεγνωσμένα επιχειρούσε να δημιουργήσει τα τελευταία χρόνια.

Στόχος της να εξοντώσει πολιτικά το Ποτάμι και την Ένωση Φραπέδων, να συρρικνώσει το ΠΑΣΟΚ και να μαζέψει ένα κομμάτι της αναμφίβολης διαρροής που μοιραία θα έχει ο ΣΥΡΙΖΑ. Θεωρεί, έτσι, ότι θα υπερκαλύψει τις δικές της διαρροές προς τα λεγόμενα δεξιά που θα προξενηθούν από την πλήρη φιλελεύθερη και κοσμοπολίτικη στροφή της. Ελπίζει ότι θα μπορέσει κάποια στιγμή να έχει την δυνατότητα να αναδειχθεί σε πρώτη δύναμη, έτσι ώστε να είναι ο βασικός πυρήνας της επόμενης μνημονιακής συγκυβέρνησης.

Η αυτοδυναμία αποτελεί πλέον ένα μακρινό και ξεθωριασμένο όνειρο για όλους. Εξάλλου, το παιχνίδι του εκλογικού νόμου άνοιξε και ο ΣΥΡΙΖΑ, όπως όλα δείχνουν, έχει την πρόθεση όχι να φέρει την απλή αναλογική, αλλά να μικρύνει λίγο το καλπονοθευτικό «μπόνους» των 50 εδρών που παίρνει το πρώτο κόμμα, ώστε να έχει ελπίδες αυτός να συγκυβερνήσει, έστω και ως δεύτερο κόμμα (όπως έγινε στην Πορτογαλία). Το πολιτικό παιχνίδι γύρω από τον εκλογικό νόμο έχει αρχίσει, όπως άλλωστε φάνηκε και από την (καθόλου εθιμοτυπική) συνάντηση Τσίπρα – Μητσοτάκη.

Το σύστημα, τα μεγάλα τζάκια της εγχώριας πλουτοκρατίας που επηρεάζουν την πολιτική ζωή, αλλά και οι δανειστές, έχουν συμφέρον να στηρίξουν τον Μητσοτάκη, γιατί αυτός είναι ο αρχηγός της ΝΔ και πέραν αυτής δεν διαθέτουν άλλη αξιόπιστη εναλλακτική λύση υποτελούς σ΄αυτούς εξουσίας αυτή την στιγμή. Από την δική της μεριά, η ΝΔ έχει κάθε λόγο να θέλει να μείνει στην αντιπολίτευση και να ακολουθήσει απέναντι στον ΣΥΡΙΖΑ την τακτική του «ώριμου φρούτου», η οποία στα χρόνια των Μνημονίων ούτε μακρά ούτε ψυχοφθόρα είναι.

Τι θα κάνει, όμως, στην περίπτωση κατά την οποία θα πιεστεί να μπει σε μια οικουμενική κυβέρνηση, επειδή ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα μπορεί πια να κυβερνήσει; Ας θυμηθούμε ότι και ο Σαμαράς ήθελε να μείνει στην αντιπολίτευση το 2011, υποχρεώθηκε όμως να μπει στην συγκυβέρνηση Παπαδήμου και το πλήρωσε, ως γνωστόν, πολύ ακριβά. Δεν πρέπει, επίσης, να ξεχνάμε ότι το περασμένο καλοκαίρι ψήφισαν όλοι στο «συνταγματικό τόξο» το τρίτο Μνημόνιο και τους πρώτους νόμους με τα προαπαιτούμενα.

Αν ο ΣΥΡΙΖΑ δεν αντέξει και «παραδώσει το πνεύμα», η πίεση να μπει η ΝΔ σε μια οικουμενική κυβέρνηση θα είναι τεράστια. Θα μένει μόνο να δούμε αν, όπως γράψαμε ξανά, αυτό συμβεί από την νυν Βουλή ή απ΄αυτή που θα προκύψει μετά από νέες εκλογές, ώστε να υπάρχει το άλλοθι της «νωπής λαϊκής εντολής», η οποία θα μεταφρασθεί όπως συμφέρει το σύστημα.

 

ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΑΣΤΟΡΑΣ